دو روز مانده به پايان جهان، تازه فهميد که هيچ زندگی نکرده است.
تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقی مانده
بود. پريشان شد و آشفته و عصبانی.
نزد خدا رفت تا روزهای بيشتری از او بگيرد. داد زد و بد
وبيراه گفت، خدا سکوت کرد، آسمان و زمين را به هم
ريخت، خدا سکوت کرد،جيغ زد و جار و جنجال راه
انداخت، خدا سکوت کرد. به پر و پای فرشته و انسان
پيچيد، خدا سکوت کرد، کفر گفت و سجاده دور انداخت و
باز هم سکوت ، دلش گرفت و گريست و به سجاده
افتاد، اين بار خدا سکوتش را شکست و با صدايی
دلنشين گفت:
عزيزم بدان که يک روز ديگر را هم از دست دادی!
تمام روز را به بد و بيره و جار و جنجال از دست دادی.
تنها يک روز ديگر باقيست. بيا و لااقل اين يک روز را
زندگی کن.
لابه لای هق وهقش گفت: اما با يک روز..... با يک روز
چه کاری می توان کرد.....؟
خدا گفت: آن کس که لذت يک روز زيستن را تجربه کند،
گويی که هزار سال زيسته است و آنکه امروزش را
درنيابد، هزار سال هم به کارش نمی آيد.
و آن گاه سهم يک روز زندگی را در دستانش ريخت و
گفت:
حالا برو و زندگی کن
او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی
دستانش می درخشيد. اما می ترسيد حرکت کند ، می
ترسيد راه برود، زندگی از لای انگشتانش بريزد.
قدری ايستاد..... بعد با خودش گفت: وقتی فردايی
ندارم، نگاهداشتن اين زندگی چه فايده ای دارد، بگذار
اين يک مشت زندگی را مصرف کنم.
آن وقت شروع به دويدن کرد. زندگی را به سرو رويش
پاشيد، زندگی را نوشيد و بوييد و چنان به وجد آمد که
ديد می تواند تا ته دنيا بدود،می تواند بال بزند، می
تواند، پا روی خورشيد بگذارد و می تواند... او در آن يک
روز آسمان خراشی بنا نکرد، زمينی را مالک نشد،
مقامی را به دست نياورد، اما..... اما در همان يک روز
دست بر پوست درخت کشيد، روی چمنها خوابيد، کفش
دوزکی را تماشا کرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد
و به آنهايی که نمی شناختندش سلام کرد و برای آنها
که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد، او همان يک روز
آشتی کرد و خنديد و سبک شد ، لذت برد و سرشار شد
و بخشيد، عاشق شد و عبور کرد و تمام شد.
او همان يک روز زندگی کرد اما فرشته ها در تقويم خدا
نوشتند:
او درگذشت ، کسی که هزار سال زيسته بود.
